ՀԱՍԿՔ
Առն միոջ էին երկու որդիք: Մին ի նոցանէ յոյլ էր եւ սնափառ, միւսն (մեւսն)` վաստակասէր եւ հեզ: Եւ մինչ անդրանիկն ամբարտաւան զկծեցուցանէր յոխորտ բանիւք զսիրտ կրտսեր եղբօրն, լուաւ զայն հայր նոցա եւ արկ (էարկ) առակ մի այսպէս.
«Ի ժամանակի յորում հնձողք պատրաստէին զմանգաղս ի հունձս, մի ի հասկացն ամբարձեալ զգլուխ իւր ի վեր` սնափառութեամբ իւիք ծաղր առնէր զայլս` որոց գլուխքն խոնարհեալ կային յերկիր»:
Յայնժամ ոմն ի նոցանէ խօսեցաւ եւ ասէ.
«Թէ էր քո գլուխ ատոք ի ցորեան` ոչ այնքան ի վեր ամբառնայիր զայն»:
«Ի սնամէջ խելապատակս լայնանիստ բնակէ հպարտութիւն»:
Հասկեր
Մի տղամարդ ուներ երկու որդի։Մեկը փոքրը ծույլ էր իսկ մեծն աշխատասեր ու հեզ։Եվ մինչև առաջին որդին ամբարտավան ծաղրում էր վատ բառեր փոքր եղբորն ու լցնում էր նրա սիրտը՝հայրը այդ ժամանակ լսում է և պատմում է մի այսպիսի առակ։Մի ժամանակ հնձվորները պատրաստեցին նձելու համար։ Եվ մեկը գլուխն սնահառությաբ սկսում ծաղրում էր մյուսին,ում գլուխը խոնարված էր երկրի առջև։Այժմ մեկը նախատելով պատմում էր և ասում թե քո գլուխն է ցորենով բայց ոչ այնքան վեր ինչքան բարձր է ձայնը։Այդ սնահավատ ուղեղիտ մեջ լայն բնակվում է հպարտությունը։
Մանգասարյան Ալեն 